Het internet als echokamer

Zoeken moet snel gaan. Wat we niet vinden op de eerste pagina van een Google-zoekresultaat bestaat niet. We gaan er van uit dat Google weet we bedoelen. Daarom verwachten we het juiste antwoord bovenaan. Opnieuw zoeken in miljoenen antwoorden is niet aan de orde. In vele gevallen is het zo dat het voor-ons-juiste antwoord bovenaan staat. Dat komt omdat Google ons heeft leren kennen door de sporen die we achterlaten op het internet. Elke online handeling wordt geregistreerd en onthouden. Zo creëren we ons eigen universum van waarheden en blinde vlekken.

De filter bubble

Eli Pariser
waarschuwt in zijn boek The Filter Bubble voor de gevaren van ons “personal ecosystem of information”. We hebben het idee dat we alles zien, maar we bekijken het internet door een filter waarvan we zelf niet (meer) weten hoe die is samengesteld. Meer nog, we weten ook niet hoe we de filter kunnen afzetten. Pariser benadrukt het feit dat we daardoor een gebrek krijgen aan alternatieve meningen door bijvoorbeeld ooit een artikel over Obama te verkiezen boven een artikel over Romney.

A world constructed from the familiar is a world in which there’s nothing to learn
Eli Pariser in The Economist, 2011 

Het concept van de filter bubble is vergelijkbaar met de relevance paradox. De relevantie wordt berekend door feiten buiten beschouwing te laten. Terwijl dit ook feiten zijn die mee bepalen wat relevant is.

The friendly world syndrome en de echokamer
De bubbel die we zelf creëren geeft ons een geluksgevoel omdat het internet een spiegel wordt van onze eigen interesses en die van onze vrienden. Dean Eckles spreekt in deze context over The Friendly World Syndrome. Op Facebook kunnen we alleen maar dingen leuk vinden. Dat maakt de barrière voor een kritisch discours groter, en de drempel voor impulsieve stellingen kleiner. Het belang van een bericht wordt berekend op basis van de meeste “likes”.

Participants in online communities may find their own opinions constantly echoed back to them, which reinforces their individual belief systems.
How the echo chamber impacts online communities, Wikipedia 

Heb je je ooit afgevraagd waarom bepaalde updates van Facebook-vrienden wel of niet getoond worden? Dat beslist Facebook voor jou op basis van de sporen die jij en je vrienden achterlaten. Hoe dat juist werkt is onduidelijk. Door opties aanpasbaar te maken, krijg je een vals gevoel van controle. Het effect van die aanpassingen is een maand later misschien anders, dus geven we ons uiteindelijk over aan de machine die voor ons beslist.

If we never click on the articles about cooking, or gadgets, or the world outside our country’s borders, they simply fade away. We’re never bored. We’re never annoyed. Our media is a perfect reflection of our interests and desires
Eli Pariser in The Filtre Bubble, 2011

Een machine-mens
Bij alles wat je online doet laat je sporen achter: een link aanklikken, een zoekwoord gebruiken, de tijd tussen een zoekresultaat en de klik naar een website, de personen aan wie je gelinkt bent, de commentaren en vind-ik leuks, een tweet of statusupdate, een blogbericht, de foto’s en filmpjes die je online zet, de plaatsen waar je incheckt, boeken die je online koopt of leest, de taalinstellingen van je browser, de plaats vanwaar je surft, … Elk spoor afzonderlijk lijkt onschuldig. Alle sporen samen zeggen meer over jezelf dan wat je wilt prijsgeven op het internet. Om nog niet te spreken over hoe interessant deze conclusies zijn voor adverteerders. Het internet is een lerend platform waar een machine-mens met berekende kennis in dialoog gaat met echte mensen. Ik ben er zelf niet uit hoe blij we daarmee moeten zijn.

P.S. als je dit artikel interessant vond, dan ben je *zeker* ook geïnteresseerd in social graphs en interest graphs

7 Comments Het internet als echokamer

  1. Peter van Boheemen

    Ben er ook niet uit of dat zo erg is:) We leven eigenlijk altijd al in een filter bubble. We lezen bepaalde kranten wel en ander nooit. Kijken bepaalde televisiezenders en anderen nooit. Hebben een vriendenkring van gelijkgestemden. Dus het is niet zoveel anders.
    Maar wel blijven opletten, dat is het devies.

    Reply
  2. rcallewaert

    Ja, blijven opletten is mooi samengevat Peter.

    Wat bij internet vooral speelt is het feit dat je je minder bewust bent van die filtering. Je denkt dat je alles ziet, maar het is niet zo.

    En ook dat de het een filtering is van machines. Die zijn misschien slimmer zijn dan bepaalde redacties of mensen, maar misschien ook niet.

    Reply
  3. YvesHanoulle

    We denken dat door meer mensen te zien, dat we beter geinformeerd zijn, maar net door dit soort filters, horen we van minder ideeen meer.

    Ik volg op twitter heel bewust mensen die buiten mijn “circle of interest” liggen. Met als bedoeling om “geconfronteerd” te worden met dingen die ik niet ken of niet mee eens ben.

    En dit zowel privé als professioneel. Het vraag een bewuste inspanning. (zo volg ik teveel mensen om nogalles te weten wat iedereen post.)
    Ik heb ook de neiging om meer mensen te volgen met minder volgers dan met meer. (De zogenaamde trends krijg ik zo ook wel te zien.)

    Yves

    Reply
    1. rcallewaert

      Dag Yves,

      Interessant om dat van jou ook te horen. Het is inderdaad boeiend om offline ook veel contact te hebben met mensen uit andere vakgebieden of met andere ideeën. Online probeer ik dat ook door te trekken. Dan is het zoals je zegt kwestie van daar eigen filters op los te kunnen laten. Of misschien is er toch ook een toekomst voor niche-netwerken waar je bewust af en toe opkomt en mee discussieert vanuit een ander standpunt.

      Reply
      1. YvesHanoulle

        hoi Rosemie

        ja offline deed ik dit vroeger ook. Dat is nu lastiger met kinderen en een eigen zaak.
        Mijn eigen filtering is nu gewoon tijd: de momenten dat ik tijd maak om online te gaan. Mijn amerikaanse connecties zitten meer online ‘s avonds dan overdag.
        Ik ga niet bewust on of offline zitten op bepaalde tijdstippen. Mijn dag indeling bepaald onbewust mee wat ik deze week mee in aanraking zal komen.

        Ik doe trouwens net het zelfde met boeken.
        Ik lees heel veel, en regelmatig koop ik boeken uit sectoren die ik niet ken.

        Soms koop ik zelf eens een boek omdat ik de cover mooi vind.

        y

        Reply
  4. Anthony Bosschem

    Interessant punt. Ik surf graag incognito met chrome om een stuk van de gepersonaliseerde zoekervaring te kunnen ontlopen.

    Wat mij ook interesseert en aansluit bij de filter bubbel is het feit dat dergelijke zelflerende mechanismen mensen stimuleren om “meer zichzelf” te zijn.

    Een eenvoudig voorbeeld: als ik lid ben van van last.fm en 1 jaar enkel naar metal luister, dan zal hun algoritme mij enkel meer (en waarschijnlijk meer obscure) metal voorschotelen. Het algoritme leidt me naar het meest gevolgde pad: wie 1 jaar metal luistert wil steeds meer obscure artiesten binnen dat genre.

    Voor hetzelfde geldt hoor ik op een bepaald moment Celine Dion op de radio en ben ik daar helemaal gek van. Het zal me behoorlijk wat last.fm celine dion scrobbles kosten alvorens dat jaar metal genoeg gecompenseerd wordt, en ik dus meer genuanceerde suggesties krijg.

    Het zijn drie problemen in een:

    1. Algoritmes kijken enkel naar historische data, soms enkel jouw historische data en vaak enkel van de periode dat je die data ook met hen hebt gedeeld. Het zicht is dus heel beperkt.

    2. Suggesties van algoritmes werken spontaan gedrag tegen: het feit dat ik steeds automatisch metal aangereikt krijg, maakt me minder geneigd om op verkenning te gaan. Het stuur wordt bij wijze van spreken uit m’n handen genomen.

    3. Algoritmes kennen geen ‘serendipity’: als gevolg van punt 1 en punt 2 krijg ik geen vreemde suggesties te zien. Al snel na het beginnend gebruiken van een dienst geeft het algoritme mij suggesties op basis
    van een heel klein deel historische data, en probeert het vooral mijn bestaand gedrag te bestendigen. Ik zal dus ook geen celine dions voorgeschoteld krijgen aangezien dit volgens geaggregeerde data echt niet bij mij past. Dat gebrek aan verse input zorgt er niet enkel voor dat ik meer mijzelf wordt, maar ook dat het algoritme steeds meer overtuigd raakt dat de voorgestelde suggesties goed zijn. Het gevolg daarvan is dat de algoritmes nog strikter worden, en de suggesties nog meer limiterend, enzovoort.

    Als last.fm kan je enkel hopen dat zoveel mogelijk mensen jouw suggesties niet volgen. De menselijke input die vaak ook offline beïnvloed wordt is paradoxaal genoeg een cruciale factor om suggestie-algoritmes beter te maken.

    Hunch.com heeft op een opmerkelijke manier geprobeerd om rond al deze issues te fietsen, door niet je productvoorkeur maar je karakter in kaart te brengen op basis van massa’s meerkeuzevragen. Dat ‘karakter’ werd dan in een tweede stap gelinkt aan productvoorkeur. Het resultaat is statement als ‘mensen die in ufo’s geloven drinken eerder pepsi dan coca-cola’. Nogal gebaseerd op correlatie ipv causaliteit, maar niettemin een interessant experiment.

    Reply
  5. YvesHanoulle

    @Anthony, laat nu net al deze diensten geen deftige ondersteuning van anoniem browsen ondersteunen.
    Het ware inderdaad wel leuk om eens op Facebook of last.fm te gaan zonder je eigen profiel.
    Dat kan je vroeger bij Youtube. dan zag je wat er nu speelde.
    Nu lijkt het erop dat je enel de polulaire video’s kan zien. vroeger had ik de indruk dat je echt “alles” zag dat nu gestart werd..
    (zaten soms zeer obscure en weinig bekeken video’s bij)

    Bij flickr krijg je ook ergens te zien wat er wordt opgeladen en hij zal ook at random oude fotos tonen, maar hier zit duidelijk een voorkeur voor veel bekeken foto’s.

    y

    Reply

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *