Posts tagged "Privacy"

Het internet als echokamer

Zoeken moet snel gaan. Wat we niet vinden op de eerste pagina van een Google-zoekresultaat bestaat niet. We gaan er van uit dat Google weet we bedoelen. Daarom verwachten we het juiste antwoord bovenaan. Opnieuw zoeken in miljoenen antwoorden is niet aan de orde. In vele gevallen is het zo dat het voor-ons-juiste antwoord bovenaan staat. Dat komt omdat Google ons heeft leren kennen door de sporen die we achterlaten op het internet. Elke online handeling wordt geregistreerd en onthouden. Zo creëren we ons eigen universum van waarheden en blinde vlekken.

De filter bubble

Eli Pariser
waarschuwt in zijn boek The Filter Bubble voor de gevaren van ons “personal ecosystem of information”. We hebben het idee dat we alles zien, maar we bekijken het internet door een filter waarvan we zelf niet (meer) weten hoe die is samengesteld. Meer nog, we weten ook niet hoe we de filter kunnen afzetten. Pariser benadrukt het feit dat we daardoor een gebrek krijgen aan alternatieve meningen door bijvoorbeeld ooit een artikel over Obama te verkiezen boven een artikel over Romney.

A world constructed from the familiar is a world in which there’s nothing to learn
Eli Pariser in The Economist, 2011 

Het concept van de filter bubble is vergelijkbaar met de relevance paradox. De relevantie wordt berekend door feiten buiten beschouwing te laten. Terwijl dit ook feiten zijn die mee bepalen wat relevant is.

The friendly world syndrome en de echokamer
De bubbel die we zelf creëren geeft ons een geluksgevoel omdat het internet een spiegel wordt van onze eigen interesses en die van onze vrienden. Dean Eckles spreekt in deze context over The Friendly World Syndrome. Op Facebook kunnen we alleen maar dingen leuk vinden. Dat maakt de barrière voor een kritisch discours groter, en de drempel voor impulsieve stellingen kleiner. Het belang van een bericht wordt berekend op basis van de meeste “likes”.

Participants in online communities may find their own opinions constantly echoed back to them, which reinforces their individual belief systems.
How the echo chamber impacts online communities, Wikipedia 

Heb je je ooit afgevraagd waarom bepaalde updates van Facebook-vrienden wel of niet getoond worden? Dat beslist Facebook voor jou op basis van de sporen die jij en je vrienden achterlaten. Hoe dat juist werkt is onduidelijk. Door opties aanpasbaar te maken, krijg je een vals gevoel van controle. Het effect van die aanpassingen is een maand later misschien anders, dus geven we ons uiteindelijk over aan de machine die voor ons beslist.

If we never click on the articles about cooking, or gadgets, or the world outside our country’s borders, they simply fade away. We’re never bored. We’re never annoyed. Our media is a perfect reflection of our interests and desires
Eli Pariser in The Filtre Bubble, 2011

Een machine-mens
Bij alles wat je online doet laat je sporen achter: een link aanklikken, een zoekwoord gebruiken, de tijd tussen een zoekresultaat en de klik naar een website, de personen aan wie je gelinkt bent, de commentaren en vind-ik leuks, een tweet of statusupdate, een blogbericht, de foto’s en filmpjes die je online zet, de plaatsen waar je incheckt, boeken die je online koopt of leest, de taalinstellingen van je browser, de plaats vanwaar je surft, … Elk spoor afzonderlijk lijkt onschuldig. Alle sporen samen zeggen meer over jezelf dan wat je wilt prijsgeven op het internet. Om nog niet te spreken over hoe interessant deze conclusies zijn voor adverteerders. Het internet is een lerend platform waar een machine-mens met berekende kennis in dialoog gaat met echte mensen. Ik ben er zelf niet uit hoe blij we daarmee moeten zijn.

P.S. als je dit artikel interessant vond, dan ben je *zeker* ook geïnteresseerd in social graphs en interest graphs

Privacy Zuckering


Er wordt veel gesproken over privacy, of het gebrek daaraan, op Facebook of andere sociale mediakanalen. Ik heb daar een mening over.
Het zijn niet de platformen of de tools die we moeten veroordelen voor het beroven van onze privacy. Hiermee wil ik geen pleidooi voor Facebook houden, maar wel een pleidooi voor ons eigen bewustzijn.

Je kan er best van uitgaan dat wat je op het internet zet altijd publiek is. Vergelijk het met een postkaart zonder omslag. Je stuurt het aan een bepaald adres of persoon, maar onderweg kan het ‘ongewild’ door anderen gelezen worden. Ook een postkaart mét omslag kan ‘ongewild’ geopend worden.

Op Facebook praten, is door een microfoon praten. Daarna jammeren over anderen die mogelijk te veel over je weten omdat de privacy-settings nog maar eens gewijzigd zijn, is niet de juiste klacht.

Wat we Facebook wel kunnen verwijten, is dat er een schijn van veiligheid en vertrouwen gecreëerd wordt. De vele privacy settings doen je geloven dat je alles zelf onder controle hebt.  Dit fenomeen is bekend als Privacy Zuckering, of

The act of creating deliberately confusing jargon and user-interfaces which trick your users into sharing more info about themselves than they really want to
Bron: Privacy Zuckering op de Dark Patterns wiki

Op de Dark Patters wiki vind je andere voorbeelden van hoe interfaces inspelen op de menselijke psychologie om te verleiden of te misleiden.  Dat gebeurt trouwens niet alleen op het internet maar ook in reclame, kleine versus grote letters in een contract, winkelopstellingen, …

Zaken waarmee ik een probleem zou hebben als iedereen ze hoort, leest of ziet zet ik niet op het internet. Ook niet in een schijnbaar beveiligde omgeving.  Er is maar 1 privacy instelling die ik zelf in de gaten probeer te houden, en dat is deze over wat anderen van mij online zetten. Want wat je wel of niet online kwijt wilt is een erg subjectief gegeven.  Als je vrienden daar anders over denken ben je gezien.